نوشته‌ها

زلزله منجیل در سال 1369 (1990 میلادی) یکی از ویرانگرترین زلزله‌های تاریخ ایران بود که باعث کشته شدن بیش از 35,000 نفر و تخریب گسترده‌ای در شمال ایران شد. این حادثه به‌عنوان یک نقطه عطف در مدیریت بحران و بازسازی بلایای طبیعی در ایران مطرح گردید. پس از این زلزله، برنامه‌های جامع کاهش خطر زلزله و بازسازی توسط نهادهای مختلف دولتی به‌ویژه بنیاد مسکن اجرا شد که باعث بهبود سرعت ساخت و کیفیت بازسازی در حوادث بعدی مانند زلزله‌های بم (1382)، زرند (1384)، و سیلاخور (1385) شد. این مقاله به بررسی تجربیات این بازسازی‌ها و تلاش‌ها برای بهبود مقاوم‌سازی ساختمان‌ها و زیرساخت‌ها در برابر بلایای طبیعی پرداخته است.

این مقاله به بررسی نقش معمار در طراحی لرزه‌ای ساختمان‌ها و اهمیت هم‌زمانی تصمیم‌های معماری و سازه‌ای در ایمنی زلزله می‌پردازد. نویسنده با مرور تجربه‌های تاریخی و نمونه‌های واقعی، نشان می‌دهد که فرم، پیکربندی و مصالح در عملکرد لرزه‌ای ساختمان تأثیر مستقیم دارند و جدایی میان طراحی معماری و مهندسی سازه می‌تواند پیامدهای فاجعه‌باری در زلزله‌ها به‌همراه داشته باشد. مقاله همچنین به اصول، فناوری‌ها و آیین‌نامه‌های کلیدی مانند Eurocode 8 و استاندارد ۲۸۰۰ ایران اشاره دارد.

بیمارستان پارس رشت نمونه‌ای برجسته از طراحی مدرن و مقاوم در برابر زلزله است که با رعایت استانداردهای طراحی لرزه‌ای و نیازهای درمانی، به‌ویژه در شرایط بحرانی، به‌طور کامل عملکرد خود را حفظ می‌کند. این بیمارستان با توجه به اصول نشریه 816 و آیین‌نامه 2800، در مکانی با خطر لرزه‌ای کم احداث شده و طراحی آن با دقت به اقلیم منطقه و نیازهای بیمارستانی صورت گرفته است. علاوه بر طراحی مقاوم، فضای سبز و معماری نوآورانه آن، این بیمارستان را به یک الگوی موفق در زمینه ساخت مراکز درمانی مقاوم تبدیل کرده است.